şehrin kayıp çocukları

küçük bir yarış gibiydi başlangıçta anne rahmine girmek...kazandım...gülümseyerek geçmişimdir onlarıda yarışta diye düşünüyorum..onlara belki küçük fısıltılarla bahsetmişimdir burdan...hani belki korkup bırakmıştırlar yarışı...''ya boşver burda takılalım'' demişlerdir belki...kimbilir ozamanda şimdiki gibi inat etmişimdir ben gitçem illa gitçem diye...elbette hatırlamıyorum...ama şimdi burdayım...bi şekilde geldim işte...kimileri beklemiyordu,kimileri ise nerde kaldı diye zamanı kolluyordu belki...hoşgeldin seslerini duymadım...git seslerine kulak asmadım...yerleştikçe yerleştim...yerleştikçe ısındı şehrim...kalabalıklar geldi,sevdim...sarışın çocuklar bulandırdı kafamı sinirlendim...küstüm kendime...esmerler sevdim...sevmedim ...herneyse...

sevmek istedim herkezi,yerli yerince...yerlerini karıştırdılar...öptüm kaçtılar,kızdım öpmek istediler...gıcık oldum...hile yapıp duran pis çocuklar gibiydiler...yine görüyordum susuyordum...bekliyordum bok varmış gibi kendileri anlasın diye...oysaki içimden konuşup duruyordum...onlarla konuşmaktan iyiydi diye düşünüyordum...

küçük bir kızken basketbol oynardım...kızlar hep beni döverlerdi...ben istemezdim canlarını yakmayı...oysaki onlardan daha kuvvetliydim...bunu hep bildim...şimdi o kızlar gördüklerinde saygıyla eğiliyorlar karşımda...hiç kaybetmedim...sıkıldım kaybetmek istedim olmadı...ne istediysem yaptım...sadece istedim...ve oldu...

sora onlarla tanıştım...şehrin kayıp çocuklarıyla...tek tek gelselerdi daha kolay olurdu belki...heryerden geldiler...ne istediklerini bilmiyorlardı bence,ne isteyip ne istemediklerinide...o kadar çoktular ki kendimi uzaylı gibi hissetmeye başlamıştım...değildim...peki ya onlar....onlarda diildi...

belki biraz farklıydı dünyalarımız ama uzayda diildik hiçbirimiz(elbette dünyada uzayda canım ondan bahsetmiyom zaten)...

bir yeteneğim olduğunu düşünüyordum...ne olduğunu keşfedemediğim...okul kitaplarında yazmıyordu böle şeyler çünki....dışarda bi yerdeydi....belki benim içimde...ameleyatlada bulabilceklerini düşünmediğim bişey yani...bulduğumu sanıyorum....

şehrimin kayıp çocukları benimle konuşmaktan korkuyorlar bence...onlara kaybettiklerini hatırlatmamdan olabilir...

küçük bir kızken uzun şiirler ezberlerdim..çok az bişi canlanıyo gözümde o hallerim..komşular sırf benim şiir okumamı dinlemek için evelerine götürmek isterlermiş...koca şiiri okuyup bitirdikten sora eteğimi iki tarafa açıp selam verirmişim eğilerek...ve şöyle derdim herelde''bitti''....