gerçeği sikerken

düşlerim vardı hayalleriyle karıştırdığım,kutsal mabetler gibi tapındığım...bir yerde ölüme terk edip bıraktığım..öldükten sora meşur olan sanatçılar gibiydiler başıboş ve birazda coşkulu...korkuyorlardı hayallerden...kırmızıya bulanmış bir sonbahar akşamıymışçasına ateşliydiler...yumuşak henüz daha kuruyup kalmamış yapraklar gibi...döngünün son halkasındaki paradoksun açılımıydılar...dumanından aldığım sigara kadar saftılar ancak...düşlerim vardı gerçekten çok uzak..